د دیواره ورته او زیرزمینی سیستمونو تړاو

پیمانه‌ها و مقایسه بین انتقال و توزیع برق زیرزمینی و بالا سر

از نظر ایمنی عمومی، سیستم‌های زیرزمینی عملکرد بهتری نسبت به سیستم‌های انتقال بالا سر دارند. با دفن همه مولفه‌های انتقال و توزیع، سیستم‌های زیرزمینی خطرات ناشی از موانع و تداخلات خارجی را کاهش می‌دهند. علاوه بر این، آنها کمتر در معرض عوامل محیطی مانند باد، طوفان و باران سنگین قرار دارند که این موضوع آنها را ذاتاً امن‌تر می‌سازد.

هزینه اولیه

سیستم‌های زیرزمینی هزینه‌های اولیه قابل توجهی نسبت به سیستم‌های بالا سر دارند. حفاری، لوله‌های هدایت، کابل‌های تخصصی، جابجایی‌ها و تجهیزات انتقال دیگر هزینه‌ها را افزایش می‌دهند، به طوری که نصب‌های زیرزمینی ۵ تا ۱۰ برابر بیشتر از همتایان بالا سر هزینه دارد.

انعطاف‌پذیری

سیستم‌های بالا سر انعطاف‌پذیری بیشتری برای اصلاحات ارائه می‌دهند. سیم‌ها، ستون‌ها و ترانسفورماتورها به راحتی قابل دسترسی هستند که اجازه می‌دهند تغییرات سریعی برای پاسخ به تقاضاهای بار متغیر انجام شود. اما سیستم‌های زیرزمینی بر روی جابجایی‌ها و خطوط لوله دائمی تکیه می‌کنند. افزودن ظرفیت یا اصلاح سیستم نیازمند نصب خطوط لوله جدید است که این تغییرات را بسیار دشوار می‌کند.

خطاها

سیستم‌های زیرزمینی خطر کمتری از خطا دارند به دلیل کابل‌های دفن شده با عایق‌بندی قوی. سیستم‌های بالا سر که به عوامل محیطی (مثلاً آب و هوای شدید) مواجه هستند، احتمال بیشتری برای خطاهای تغذیه و حوادث خارجی دارند.

مکان‌یابی خطا و تعمیر

با وجود اینکه خطاها در سیستم‌های زیرزمینی نادر هستند، مکان‌یابی و تعمیر آنها به دلیل زیرساخت‌های دفن شده دشوار است. سیستم‌های بالا سر با رساناهای م노 semiclassical موجب تشخیص و تعمیر سریع خطا می‌شوند.

ظرفیت جریان و کاهش ولتاژ

• ظرفیت جریان: سیستم‌های بالا سر می‌توانند جریان قابل توجهی بیشتر از سیستم‌های زیرزمینی با مواد هدایت‌کننده و مقطع مساوی منتقل کنند.

• دامنه ولتاژ: سیستم‌های زیرزمینی معمولاً برای ولتاژهای زیر ۱۵۰ کیلوولت استفاده می‌شوند، در حالی که انتقال بالا سر ولتاژهای فوق‌عالی (EHV/UHV) را پشتیبانی می‌کند که از ۳۸۰ کیلوولت تا ۸۰۰ کیلوولت و بالاتر می‌باشد.

• ویژگی‌های واکنش الکترومغناطیسی: کابل‌های زیرزمینی واکنش القایی کمتری (به دلیل فاصله نزدیک‌تر) اما واکنش ظرفیتی بالاتری دارند که جریان‌های شارژ را افزایش می‌دهد. این محدودیت مناسبی برای انتقال در فواصل بسیار دور است.

تداخل با مدارهای ارتباطی

سیستم‌های بالا سر می‌توانند با خطوط تلفن تداخل ایجاد کنند و افزایش ناخواسته پتانسیل و نویز در شبکه‌های ارتباطی را ایجاد کنند. سیستم‌های زیرزمینی چنین تداخلی را حذف می‌کنند.

هزینه نگهداری

سیستم‌های زیرزمینی هزینه‌های نگهداری روتین کمتری دارند به دلیل کاهش مواجهه با باد، برف و برق. با این حال، تعمیرات خطا زمان‌بر و گران‌قیمت هستند. سیستم‌های بالا سر، با وجود احتمال خطا بالاتر، اجازه تعمیرات سریع‌تر و ارزان‌تر را می‌دهند.

ظاهر

سیستم‌های زیرزمینی با دفن تمام زیرساخت‌ها ظاهر یک منطقه را حفظ می‌کنند و از تداخل با ساختمان‌ها جلوگیری می‌کنند. از طرف دیگر، خطوط برق بالا سر می‌توانند از منظر طبیعی کاسته کنند.

عمر مفید

سیستم‌های زیرزمینی معمولاً عمر مفید دو برابر سیستم‌های بالا سر دارند. در حالی که یک سیستم بالا سر ممکن است ۲۵ سال عمر کند، یک سیستم زیرزمینی می‌تواند حدود ۵۰ سال عمل کند.

مقایسه بین کابل‌های زیرزمینی و خطوط بالا سر