Hvaða aðferðir eru til viðbættri skiptingar?

Hvaða aðferðir eru til viðbætur á kommuta?

Skilgreining á kommutu

Kommuta er ferli sem snýr straum í spólunni til að halda motorinn að keyra á bestu mátti.

Það eru þrjár aðal aðferðir til viðbætis á kommutu.

• Mótið við ódjúpu kommutu

• E.M.F. kommuta

• Samþættandi spólur

Mótið við ódjúpu kommutu

Í þessari aðferð notum við borðstokkar með hægt viðbótarviðmot fyrir að fá kommutu án skotna. Þetta er gert með því að skipta út borðstokkum af lágt viðbótarviðmot (ekki kopar) fyrir borðstokka af hækt viðbótarviðmot (kol).

Við getum sjálfgefð séð af myndinni að straumur IC frá spólunni C getur nálgast borðstokkann á tveimur vegum í kommutatímanum. Einn leið er beint gegnum kommutatorhluta b og svo í borðstokkann, en annar leið er fyrst gegnum kortslengdarspól B og svo gegnum kommutatorhluta a og svo í borðstokkann. Þegar viðbótarviðmot borðstokksins er lágt, mun straumur IC frá spólunni C fylgja styttri leið, þ.e. fyrri leið vegna lægra viðbótarviðmotsins.

Þegar notaðar eru borðstokkar með hækt viðbótarviðmot, þá minnkar samskiptasvæðið milli borðstokksins og hlutans b og auksar samskiptasvæðið milli borðstokksins og hlutans a þegar borðstokkurinn fer til kommutatorhluta. Nú, þegar viðbótarviðmot er andhverfa samskiptasvæðinu, mun Rb auksast og Ra minnka eftirfarandi. Straumurinn mun þá velja seinni leið til að nálgast borðstokkann.

Þessi aðferð tryggir flott snúning straumsins í öskreyttar átt, sem bætir kommutu.

ρ er viðmótsspori leitaranar.

l er lengd leitaranar.

A er skerja leitarans (hér er þetta lýsing notuð sem samskiptasvæði).

 E.M.F. kommuta

Aðalorsök fyrir dalkað straumsnúning í kortslengdarspólunni á kommutatíma er inductív eiginleikar spólunar. Í þessu tegund kommutu er reykingarspenningurinn sem spólunin gerir vegna inductív eiginleika, jafntoginn með því að framleiða andstæða E.M.F. í kortslengdarspólunni á kommutatíma.

Reykingarspenningur

Spenningsaukning í kortslengdarspólunni vegna inductív eiginleika spólunar, sem stendur við straumsnúning í henni á kommutatíma, kallast reykingarspenningur.

Við getum framleitt andstæða E.M.F. á tveimur vegum

• Með brottnám borðstokka.

• Með notkun millipóla eða kommutapóla.

 Brottnám borðstokka sem aðferð við kommutu

 Í þessari aðferð til að bæta kommutu eru borðstokkar brottfærðir á frammeðan fyrir DC-generara og á aftan fyrir motor til að framleiða nægjanlegt andstæða E.M.F. til að eyða reykingarspenningnum. Þegar borðstokkar eru brottfærðir á fram eða aftan, þá setja þeir kortslengdarspóluna undir áhrif næsta póls, sem er af mótsögnugri falli. Síðan munu hliðar spólunnar skera nauðsynlega flæði frá aðalpólum af mótsögnugri falli til að framleiða nægjanlegt andstæða E.M.F. Þessi aðferð er sjaldan notuð vegna þess að fyrir bestu niðurstöðu, þarf borðstokkarinn að vera brottfærður með hverju breytingu á hendingu.

Aðferð með notkun millipóla

 Í þessari aðferð eru litlar pólir, kölluð millipólir, festuð við yklann og settir milli aðalpóla. Fyrir generara passa þeir falli næstu aðalpóla, en fyrir motor passa þeir falli fyrri aðalpóla. Millipólarnir framleiða E.M.F. í kortslengdarspólunni á kommutatíma, sem stendur við reykingarspenninginn og tryggir kommutu án skotna.

Samþættandi spólur

Þetta er mest efektífi aðferð til að taka við problemum sem orsakast af armature reykingu og skotna með því að jafnvæga armature mmf. Samþættandi spólur eru settar í skorður sem eru gerðar á pólflötum parallel við rotor (armature) leitaranir.

Mestu vandamál samþættandi spóla er höfuðlega kostnaður. Þeir eru aðallega notuð í stórum máshæðum sem eru fyrir ofarbæti eða plugging, og í smölum motorum sem krefjast hrattar snúnings og hærra hraða.