Methodus temporis in apparatibus commutationis

Experimenta temporis adhibentur ut durationes operationum, sicut aperire (trippare), claudere, claudere - aperire, et recludere, determinentur. Haec mensura temporis est crucialis ad operatum tuto et fidelem disjuntorum, itaque est exitus clavis designi disjuntoris recti.

Tempora contactuum principalium post productionem, durante commissionamento, et dum disjutor in servitio sit, ut pars maintenance periodica, verificantur. Ad haec experimenta peragenda, dispositiva experimentorum temporis ad ambas spiras et contactus principales disjuntoris connectenda sunt.

Normae industriales tempus operationis definiant ut intervallum a momento quo spira electrificatur usque ad momentum quo contactus principales aperiuntur vel clauduntur. Dispositivum experimenti temporis typicum tensionem ad spiras applicat et horologium internum utitur ad tempus praeteritum metiendo donec status contactuum principalium mutatur. Generaliter, duae methodi principales ad hanc mutationem statui detegendi sunt:

• Methodus divisoris tensionis: Hoc methodus mutationem tensionis metitur.

• Methodus liminis resistivitatis: Hoc methodus mutationem resistivitatis metitur.

Tamen, haec duo methodi non applicabiles sunt quando ambo latera disjuntoris sunt ad terram coniuncta, quia mutatio signali in talibus casibus indetectabilis fit.

Sunt alii methodi experimentales disponibiles:

• Mensura capacitatis dynamicae (DCM)

• Mensura sensoris currentis (CSM)

Photographia adnexa depictat connectionem experimenti temporis ad apparatum commutationis (laevus) et curvas temporis (dexter).