Vatnsvirkjun | Bygging Aðgerð og Saga Vatnsvirkjunnar

Í vatnaraforka er notuð hreyfingarefni sem myndast vegna tyngdarafls þegar vatn falt frá hærra í lægra stöðu til að snúa turrínu og búa til rafmagn. Það er skýrt áður en vatnet fallið til neðri vatnstigsins. Turríninn snýst þegar vatnið slær á turrínblöðin. Til að ná markmiði við mun á vatnsstöðum eru vatnaraforkur oft byggðar í fjallgarði. Á vegnum ára í fjallgarði er byggt gert sjávarhæð með artilega damb. Frá þessum dambi er leyft vatni að falla niður á turrínblöð á réttan hátt. Þannig snýst turríninn vegna afliðs vatns á blöðin og því snýst veifla vegna þess að spilin turríns og veiflu eru tengdir saman.
Hæsta kostur raforkustöðvar er að þeir hafa ekki þörf á efniviðri. Þeir hafa bara þörf á vatnsstigi sem kemur sjálfkraftandi eftir að dambinn hefur verið byggt.

Engin efnivið ef það merkir að engir kostnadir fyrir efnivið, engin brenning, engin reyksvæði og engin súrlokt í loftinu. Vegna ótækis brennslu er vatnaraforkan sjálf orðin hrein og renn. Auk þess gerir hann enga súrlokt í loftinu. Samkvæmt byggingaratriðum er hann einfaldari en allar hita- og kernefnahitiorkustöðvar.
Byggingarkostnaður vatnaraforkar getur verið hærri en á öðrum venjulegum hitihitiorkustöðvum vegna byggingar á stórum dambi yfir strauma. Verkfræðikostnaður auk byggingarkostnaðar er líka hár í vatnaraforku. Annar neikvæður hluti af þessari verkstöð er að hún getur ekki verið byggð á einhverju stað eftir þörfum fyrir orkuþarfir.
Þannig eru langir sendingarleiðir nauðsynlegar til að senda framleidda orku til orkuþarfa.
Þannig má vera að sendingarkostnaður sé mjög hár.

Til viðbótar getur vatnið sem er geymt í dambinum verið notað fyrir vatning og annan líklegt útfyllingarverk. Sumta tíma getur dambinn verið byggt í veg um ár til að styra flóðum sem koma oftimmi í neðri árdal.

Eru aðeins sex grunnþætti nauðsynlegir til að byggja vatnaraforku. Þetta eru damb, tryggleitun, svelltankur, völuskur, penstock og orkurými.

Dambinn er artileg betonbarri byggt yfir veg ára. Svæðið bak við dambin myndar stórt vatnsvatn.
Tryggleitun tekur vatn frá dambinum til völuskurs.
Í völiskurnum eru tvær tegundir völva til boða. Fyrsta er aðalrönnuvölva og seinni er sjálfvirka aðskiljavölva. Rönnuvölurnar stjórna vatni sem fer niður á straum og sjálfvirkar aðskiljavölur stoppa vatnsskiptingu þegar raforkuþroddur er skipt út frá verkstöð. Sjálfvirk aðskiljavölva er varnvölva sem hefur ekki beint aðdraganda við að stjórna vatnsskiptingu til turríns. Hann virkar aðeins í næringarskyldum til að vernda kerfið frá brak.

Penstock er stálrør af viðeigandi drengi tengt milli völuskurs og orkurýmis. Vatnið fer niður frá efra völuskuri til neðra orkurýmis í gegnum þetta penstock.
Í orkurýminu eru vatnturrín og veiflur með tengdum uppskriftartengjum og völuskipan til að framleiða og svo gefa gagn við sendingu rafmagns.
Loksins komum við að svelltankinu. Svelltankurinn er einnig varnardeild tengd vatnaraforku. Hann er staðsettur beint á undan völuskur. Hæð tankans verður að vera hærri en hæð vatns sem er geymt í vatnsvatninu bak við dambin. Þetta er opinn vatntankur.

Markmið tankans er að vernda penstock frá brak þegar turríninn sleppur vatni á móti. Á inngangsstað turrínanna eru turríngátur stýrðar af stjórnendur. Stjórnendir opna eða loka turríngátum eftir breytingum á raforkuþroddi. Ef raforkuþroddur er skipt út frá verkstöð, lokar stjórnendur turríngátum og vatni er stoppað í penstock. Skemmta stoppun vatns getur valdið alvarlegum brak í penstock leið. Svelltankurinn absorberar þennan afturfjölda með sveiflingu vatnssviðs í tankanum.

Yfirlýsing: Hefur með höfundarrétt, góðir greinar verða deilda, ef það er brotnað réttindum þá verður það eytt.